ปฐมบทของแพทย์คนหนึ่ง

ผมเข้าเรียนคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี 2538 หรือ สิบหกปีมาแล้ว จบแพทย์ปี2544 ทุกวันนี้ก็ยังเรียนหนังสือต่อนู่นนี่ไม่จบสักที และคาดว่าจะเรียนไปอีกสักสองสามปี ถึง ห้าปี เอหรือจะเรียนจนเกษียณเลยดีเนี่ย ก็อยากจะบันทึกเรื่องราวการฝ่าฟันร่ำเรียนจนจบออกมาเป็นหมอคนหนึ่งในเมืองไทย เพื่อเตือนความทรงจำตนเอง และเก็บบันทึกเป็นความทรงจำให้ตัวเองไว้ เผื่ออีกหน่อยแก่ตัวไปมีคนมาถาม จะได้มีหน้าประวัติศาสตร์ไว้เล่าให้รุ่นลูกรุ่นหลานได้รับรู้กันบ้าง และก็จะใช้พื้นที่นี้เผยแพร่ความยากลำบากในการผลิตแพทย์คนหนึ่งมารับใช้สังคม แนวคิดเกี่ยวกับแพทยศาสตร์ศึกษาที่ผมได้อ่านได้เจอมา และที่ประสบกับตัวเอง ก้าวบทต่อไป ของการผลิตแพทย์ที่ผมคิด และคนอื่นเขาคิดว่าเหมาะสมกับประเทศไทยของเรานี้ อาจจะมีประโยชน์อยู่บ้างสำหรับนักเรียนที่มีความคิดอยากจะเป็นหมอ หรือประชาชนทั่วไป ที่จะได้เห็นภาพการผลิตหมอจากคนใน เผื่อจะได้ลดอคติ และเสริมความสัมพันธ์อันดีระหว่างหมอกับคนไข้ได้บ้าง ก็เลยเขียนบล็อกนี้ขึ้นมา รู้สึกจะหวังประโยชน์มากไปหน่อย แต่จะได้สักเท่าไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

สำหรับคนที่สนใจเรื่องการฝึกแพทย์เฉพาะทาง การใช้ทุนอ่านได้ที่ http://residencymedicinethailand.blogspot.com/

และเรื่องราวการเรียนปริญญาเอกวิทยาศาสตร์การแพทย์ อ่านได้ที่

http://thai-student-phd-uk.blogspot.com/